پناهِ دل‌های بی‌قرار در همسایگی موج‌ها؛ نگذاریم این درهای باز، غریبه بمانند

دریانیوز//غروب که از هُرم نفس‌گیر شرجی و هیاهوی بی‌پایان بازار و خیابان به خلوت حرم پناه می‌بری، ناگهان نبض زمان کُند می‌شود. فرقی نمی‌کند کجای این خاک باشی؛ از شاهچراغِ شیراز و علی‌بن‌مهزیار اهواز گرفته تا همین گوشه از جنوب، در آغوش خلیج فارس؛ حرم امامزادگان همواره تکیه‌گاه خستگی‌های پنهان مردمی بوده که شاید هیچ تریبونی برای واگویه‌هایشان ندارند. بقاع متبرکه، بارگاه اشک‌های بی‌صدا، گره‌گشایی از بغض‌های فروخورده و میعادگاه ارادت زلال به خاندان عصمت و طهارت (ع) است؛ جغرافیایی که آدم‌ها در آن، بی‌هیچ منتی، سنگینی دردهایشان را زمین می‌گذارند.در همین بندرعباسِ ما، هر گوشه از شهر عطر امیدی دارد. حرم مطهرامامزاده «سید مظفر (ع)» نگین سبز این حوالی است؛ پناهگاهی که نسل به نسل، دل‌های آشوب‌زده را به آرامش کشانده است. کمی آن‌سو‌تر،امامزاده «شاه محمدتقی (ع)» در قلب بافت سنتی، پناهگاه دل‌سوختگان و تداوم هویت معنوی محلات است؛ و بقعه‌ی امامزاده «سیدکامل (ع)» که قرن‌هاست سایه‌سار آرامش شهروندان و یادآور ریشه‌های عمیق دین‌داری در این دیار دریادل به شمار می‌رود.

این آستان‌ها فقط کانون دعا و ندبه نیستند؛ قطب تپنده‌ی فرهنگ، گردهمایی‌های ملی، سوگواری‌ها و جشن‌های بزرگ مردمی‌اند. اما واقعیتِ عریان این است: آیا ما از این ظرفیت بی‌بدیل، متناسب با نیازهای امروز جامعه بهره برده‌ایم؟ یا بقاع متبرکه را در قالب‌های کلیشه‌ای و تشریفات تقویمی محصور کرده‌ایم؟اگر ادعا داریم امامزادگان مأمن و ملجأ هستند— که حقیقتاً در باور مردم چنین‌اند— باید درهای این خانه‌ها به روی اندیشه‌ها و ذائقه‌های تمامی اقشار باز باشد. نمی‌توان بقاع متبرکه را تنها برای یک طیف یا یک نسل خاص تجهیز کرد و نسل نو، جوان سرگشته‌ی امروز، نخبگان و هنرمندان را در حاشیه گذاشت. امامزاده باید همان‌طور که مرهم دل‌های شکسته است، پاتوق گفت‌وگو، مرکز خدمات‌رسانی واقعی اجتماعی، مهد پرورش هنر متعهد و کانون برنامه‌های عمیق و کاربردی باشد؛ جایی که یک نوجوان دهه‌هشتادی و نودی همان احساس تعلقی را تجربه کند که پیرمردِ سال‌ها مأنوس با سجاده‌ی صحن دارد.وقت آن است متولیان امور و نهادهای فرهنگی از پیله‌ی گزارش‌های آماری بیرون بیایند. نگاه تزئینی و اداری به بقاع متبرکه، جفا به این پایگاه‌های بی‌نظیر مردمی است. امامزادگان بندرعباس و سراسر هرمزگان، سرمایه‌های اجتماعی و معنوی زنده‌ای هستند که اگر با زبان روز، تدبیر فرهنگی و دلسوزی واقعی اداره شوند، می‌توانند امید، همبستگی و معرفت را در جان این خطه‌ی صبور بارورتر سازند. نگذاریم این کانون‌های نور، در گردوغبار کم‌تحرکی مدیریتی، تنها به مکانی برای زیارت‌های گذرا تقلیل
یابند.