مصالح بی‌مهار، مسکن گران – روزنامه دریا

دریانیوز//بازار مصالح ساختمانی در هرمزگان مدت‌هاست با یک پرسش جدی روبه‌روست؛ چرا قیمت یک کالای ساختمانی واحد، در فاصله‌ای نه‌چندان دور، با اختلاف‌هایی گاه عجیب و غیرقابل توجیه عرضه می‌شود؟سیمان، گچ، سیمان سفید، سرامیک، شن و ماسه ، درب و پنجره و دیگر مصالح ساختمانی، مستقیماً با هزینه ساخت‌وساز و در نهایت با قیمت تمام‌شده مسکن ارتباط دارند. بنابراین نمی‌توان افزایش قیمت این اقلام را موضوعی صرفاً صنفی دانست و از کنار آن گذشت. هر افزایش بی‌ضابطه در بازار مصالح، دیر یا زود خود را در قیمت ساخت، تعمیر و اجاره مسکن نشان می‌دهد.در بندرعباس حتی در داخل یک شهر نیز قیمت برخی مصالح تفاوت محسوسی دارد. نمونه قابل تأمل، بازار سرامیک است؛ کالایی که بنا بر گفته برخی شهروندان، قیمت آن در نقاط مختلف بندرعباس تفاوت قابل توجهی دارد و حتی در مقایسه با ایسین، اختلاف قیمت در برخی موارد به اندازه‌ای زیاد است که باورکردنی نیست و گاه تا دو برابر می‌رسد.

ماجرا اما به همین‌جا ختم نمی‌شود. شهروندانی که برای خرید مصالح، قیمت مناطق مختلف هرمزگان را بررسی کرده‌اند، از اختلاف‌های چندبرابری میان برخی مناطق، از جمله بایزد و دیگر نقاط، سخن می‌گویند. البته ممکن است بخشی از تفاوت قیمت ناشی از هزینه حمل‌ونقل، محل تولید یا شرایط عرضه باشد؛ اما آیا کرایه حمل می‌تواند اختلافی چندبرابری ایجاد کند؟ پاسخ منطقی به این پرسش، نیازمند بررسی دقیق دستگاه‌های نظارتی است.مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که یک شهروند برای تعمیر بخشی از خانه خود ناچار است علاوه بر هزینه سنگین استادکار و کارگر، قیمت بالای مصالح را نیز تحمل کند. در چنین شرایطی، تعمیر یک آشپزخانه، سرویس بهداشتی یا حتی تعویض کف و دیوارپوش می‌تواند به هزینه‌ای سنگین و خارج از توان بسیاری از خانوارها تبدیل شود.نباید فراموش کرد که گرانی مصالح ساختمانی فقط جیب سازنده را هدف نمی‌گیرد؛ این هزینه در نهایت به مصرف‌کننده منتقل می‌شود و یکی از حلقه‌های زنجیره افزایش قیمت مسکن را تشکیل می‌دهد. وقتی ساخت خانه گران‌تر شود، طبیعی است که قیمت فروش و حتی رهن و اجاره نیز افزایش پیدا کند.

اینجاست که ضرورت نظارت جدی‌تر بر مصالح‌فروشی‌ها بیش از گذشته احساس می‌شود. نظارت نباید صرفاً به زمان افزایش قیمت‌ها یا شکایت شهروندان محدود شود. لازم است قیمت‌های خرید، هزینه حمل، حاشیه سود و قیمت عرضه مصالحی مانند سیمان، گچ، سیمان سفید، سرامیک، شن و ماسه و سایر اقلام پرمصرف به‌صورت مستمر بررسی شود.مردم حق دارند بدانند کالایی که با یک قیمت در یک نقطه عرضه می‌شود، چرا در نقطه‌ای دیگر با اختلافی چشمگیر به فروش می‌رسد. بازار مصالح ساختمانی نیازمند شفافیت است؛ نه قیمت‌های سلیقه‌ای و نه اختلاف‌هایی که توضیح قانع‌کننده‌ای برای آنها وجود ندارد.مسکن برای مردم یک کالای لوکس نیست؛ سرپناه است. اگر قرار است برای کنترل قیمت مسکن اقدامی جدی شود، باید از حلقه‌های ابتدایی زنجیره ساخت‌وساز نیز آغاز کرد. ساماندهی و نظارت بر بازار مصالح ساختمانی هرمزگان، دیگر یک مطالبه فرعی نیست؛ ضرورتی برای مهار هزینه ساخت و حمایت از قدرت خرید مردم است.

ضروری است دستگاه‌های مسئول، به‌ویژه نهادهای متولی نظارت بر بازار، قیمت خرید، هزینه حمل، کیفیت، فاکتور فروش و حاشیه سود مصالح‌فروشی‌ها را به‌صورت جدی و مستمر بررسی کنند. همچنین بد نیست قیمت اقلام پرمصرف ساختمانی در مناطق مختلف هرمزگان به شکل شفاف اعلام و قابل مقایسه باشد.مردم انتظار برخورد نمایشی ندارند؛ شفافیت و نظارت واقعی می‌خواهند.هرمزگان نباید بازاری باشد که قیمت مصالح در آن تابع سلیقه فروشنده یا موقعیت جغرافیایی باشد. اگر اختلافی وجود دارد، باید دلیل اقتصادی و قابل دفاع داشته باشد.مسکن گران است؛ اما بخشی از این گرانی را باید در هزینه‌هایی جست‌وجو کرد که پیش از رسیدن خانه به دست خریدار، در بازار مصالح شکل گرفته است.مصالح ساختمانی را نمی‌توان رها کرد و بعد انتظار داشت قیمت مسکن مهار شود.

وقت آن رسیده است بازار مصالح ساختمانی هرمزگان زیر ذره‌بین برود.نگرانی دیگر مردم این است که با افزایش قیمت سوم بنزین و گرانی دوبرابری آن، این موضوع به افرایش قیمت مصالح ساختمانی و کرایه حمل منجرشود که در این حوزه نیز باید نظارت بیشتری صورت گیرد. حقوق مصرف کننده در استان در حوزه های مختلف چندان موردتوجه قرار نمی گیرد و حتی گاهی اگر شکایتی هم‌توسط مصرف کننده صورت گیرد، به نتیجه لازم نمی رسد که بایستی در این حوزه تجدیدنظر شود .